Rozkwit polskiego malarstwa rozpocza³ siê w osiemnastym wieku, zas jego szczyt na druga po³owê wieku dziewiêtnastego i okres M³odej Polski. Znajdujacy siê w trudnej sytuacji naród potrzebowa³ artystów, jednak nie by³ w stanie ich sowicie op³acaæ, stad wielu z nich ¿y³o w ubóstwie i jedynie ci najbardziej utalentowani, lub dobrze urodzeni mogli osiagnaæ sukces. Najs³ynniejsi z nich, tacy jak Matejko, Grottger, Malczewski czy Rodakowski, do dzis podziwiani sa w ca³ej Europie. Ze wzglêdu na sytuacjê polityczna, w malarstwie dominowa³a tematyka historyczna, ale te¿ scenki rodzajowe, pejza¿e i portrety, które zamawia³a dla siebie arystokracja i bogatsze mieszczañstwo. Wielkimi mecenasami sztuki byli m. in. król Stanis³aw August Poniatowski i ksia¿ê Adam Czartoryski. Polscy artysci mogli te¿ liczyæ na hojnosæ cesarza Austrii, Franciszka Józefa, który by³ pasjonatem sztuki i mia³ w swojej kolekcji czêsæ najwybitniejszych dzie³ polskich artystów. Sytuacja, w jakiej znajdowa³ siê naród, sprawia³a te¿, ¿e wszelkie nowe nurty w sztuce dociera³y do Polski z opóznieniem. Ciê¿ko jest wiêc szukaæ wsród polskich malarzy takich, którzy równolegle z zachodnimi artystami wyznaczali nowe kierunki poszukiwañ. Jednak eksperymenty z forma, swiat³em i kolorem takich malarzy jak Gierymscy, Wyspiañski czy Wyczó³kowski bez watpienia zas³uguja na uznanie.